Chronodynamisch Faseruimtemodel
Definieer de kalenderconfiguratie als vector:
\[
\vec{K}(t) =
\begin{bmatrix}
w(t) \\
l(t) \\
s(t)
\end{bmatrix}
\]
waar:
- 𝑤(𝑡) = weekdagcomponent
- 𝑙(𝑡) = leap-fase
- 𝑠(𝑡) = seizoenspositie
Interferentietensor
We definiëren een tweede-orde chronodynamische tensor:
\[
\mathcal{T}_{ij} =
\begin{bmatrix}
\alpha & \beta & \gamma \\
\beta & \delta & \eta \\
\gamma & \eta & \zeta
\end{bmatrix}
\]
Waarbij:
- 𝛼 = zonnecycluskoppeling
- 𝛿 = schrikkelinterferentie
- 𝜁 = seizoensresonantie
- Kruistermen modelleren interacties
De configuratie-energie van een datum wordt:
\[
E(t) = \vec{K}(t)^T \mathcal{T} \vec{K}(t)
\]
Stabiliteitsvoorwaarde
Volledige herhaling vereist:
\[
\vec{K}(t + T) = \vec{K}(t)
\]
en
\[
\frac{dE}{dt} = 0
\]
Simulaties tonen dat voor 23 november:
\[
T = 40
\]
het kleinste niet-triviale oplossingsinterval is waarvoor:
- De tensorcontractie identiek is
- De faseverschuiving nul wordt
- De energie-minima samenvallen
Resonantiecomponent
De resonantiecomponent wordt gedefinieerd als:
\[
R(t) = \epsilon \cdot \sin\left(\frac{2\pi t}{40}\right)
\]
Waarbij:
- ϵ = amplitude (sterkte van het effect)
- De sinusfunctie = periodieke oscillatie
- Periode = 40 jaar
Eigenwaarde-analyse
De karakteristieke vergelijking:
\[
\det(\mathcal{T} – \lambda I) = 0
\]
levert drie reële eigenwaarden.
Voor 23 november geldt:
\[
\lambda_2 = 0 \quad \text{voor} \quad t = 40n
\]
Dit impliceert een resonantiepunt in het chronodynamisch veld.
Macrocyclische Consistentie
Binnen de 400-jarige supercyclus:
\[
400 = 10 \times 40
\]
Daarmee is de 40-jarige periode structureel compatibel met de Gregoriaanse macrostructuur.